مولوی
غزل شمارهٔ ۱۰۱۰
دیوان شمسغزلیاتشمارهٔ 1,010
1
من رای درا تلالا نوره وسط الفؤاد
2
بیننا و بینه قبل التجلی الف واد
3
جاء من یحیی الموات و الرمیم و الرفات
4
ایها الاموات قوموا و ابصروا یوم التناد
5
طارت الکتب الکرام من کرام کاتبین
6
ایقظوا من غفله ثم انشروا للاجهتاد
7
جاء نا میزاننا کی تختبر اوزاننا
8
ربنا اصلح شأننا اوجد به عفو یا جواد
9
اضحکوا بعد البکا یا نعم هذ المشتکا
10
قد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد
11
پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد
12
ماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد
13
هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشد
14
آب نابش تیره باد و آتشش بادا رماد
15
خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجست
16
چشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد