مولوی
غزل شمارهٔ ۱۲۳۱
دیوان شمسغزلیاتشمارهٔ 1,231
1
وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش
2
جمشید تو را چاکر خورشید تو را مفرش
3
بخرام بیا کاین دم والله که نمی‌گنجد
4
نی میوه و نی شیوه نی چرخ و مه و مه وش
5
جز ما و تو و جامی دریا کف خوش نامی
6
چون دیگ مجوش از غم چون ریگ بیا درکش
7
زان سوی چو بگذشتم شش پنج زنش گشتم
8
یا رب که چه‌ها دارد زان جانب پنج و شش
9
ناساخته افتادم در دام تو ای خوش دم
10
ای باده در باده ای آتش در آتش
11
نی بس کن و نی بس کن خود را همه اخرس کن
12
کاین نیست قرائاتی کش فهم کند اخفش