مولوی
بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم
مثنوی معنویدفتر پنجمشمارهٔ 57
1
آن یکی پرسید از مفتی به راز
2
گر کسی گرید به نوحه در نماز
3
آن نماز او عجب باطل شود
4
یا نمازش جایز و کامل بود
5
گفت آب دیده نامش بهر چیست
6
بنگری تا که چه دید او و گریست
7
آب دیده تا چه دید او از نهان
8
تا بدان شد او ز چشمهٔ خود روان
9
آن جهان گر دیده است آن پر نیاز
10
رونقی یابد ز نوحه آن نماز
11
ور ز رنج تن بد آن گریه و ز سوک
12
ریسمان بسکست و هم بشکست دوک