رباعی شمارهٔ ۱۱

افسوس که بیگاه شد و ما تنها

آشفته سخن چو زلف جانان خوش تر

در دریائی کرانه‌اش ناپیدا

چون کار جهان بی سر و سامان خوش تر

کشتی و شب و غمام و ما میرانیم

مجموعهٔ عاشقان بود دفتر من

در بحر خدا به فضل و توفیق خدا

مجموعهٔ عاشقان پریشان خوش تر