رباعی شمارهٔ ۳۶۲

مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۶۲

دیوان شمسرباعیات
1

عشق تو چنین حکیم و استاد چراست

2

مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست

3

بر عشق چرا لرزم اگر او خوش نیست

4

ور عشق خوش است این همه فریاد چراست