رباعی شمارهٔ ۴۱۷

مولوی

رباعی شمارهٔ ۴۱۷

دیوان شمسرباعیات
1

من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است

2

جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است

3

گویند وفای او چه لذت دارد

4

ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است