رباعی شمارهٔ ۷

از آتش عشق در جهان گرمیها

تا دل به برم هوای دل‌بر دارد

وز شیر جفاش در وفا نرمیها

افسانهٔ عشق دل‌بر از بر دارد

زانماه که خورشید از او شرمنده‌ست

دل رفت ز بر چو رفت دلبر آری

بی‌شرم بود مرد چه بی‌شرمیها

دل از دل‌بر چگونه دل بر دارد