رباعی شمارهٔ ۸

از بادهٔ لعل ناب شد گوهر ما

زلفین سیه که در بناگوش تواند

آمد به فغان ز دست ما ساغر ما

سر بر سر هم نهاده بر دوش تواند

از بسکه همی خوریم می بر سر می

سایند سر از ادب به پایت شب و روز

ما در سر می شدیم و می در سر ما

آری دو سیاه حلقه در گوش تواند