مولوی
غزل شمارهٔ ۱۰۰۹
دیوان شمسغزلیاتشمارهٔ 1,009
1
طارت الکتب الکرام من کرام یا عباد
2
ایقظوا من غفله ثم انشروا للاجتهاد
3
جاء نا میزاننا کی نختبر اوزاننا
4
ربنا اصلح شأننا اوجد به عفو یا جواد
5
اضحکوا بعد البکاء نعم هذا المشتکی
6
قد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد
7
پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد
8
ماه تو تابنده باد و دولت پاینده باد
9
هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشد
10
آب و نانش تیره باد و آتشش بادا رماد
11
خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجست
12
چشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد