مولوی
غزل شمارهٔ ۱۲۰۹
دیوان شمسغزلیاتشمارهٔ 1,209
1
ای دل بی‌بهره از بهرام ترس
2
وز شهان در ساعت اکرام ترس
3
دانه شیرین بود اکرام شاه
4
دانه دیدی آن زمان از دام ترس
5
گر چه باران نعمتست از برق ترس
6
شاد ایامی تو از ایام ترس
7
لطف شاهان گر چه گستاخت کند
8
تو ز گستاخی ناهنگام ترس
9
چون بخندد شیر تو ایمن مباش
10
آن زمان از زخم خون آشام ترس
11
ای مگس دل با لب شکر مپیچ
12
چشم بادامست از بادام ترس