مولوی
غزل شمارهٔ ۲۳۴۷
دیوان شمسغزلیاتشمارهٔ 2,347
1
خدایا رحمت خود را به من ده
2
دریدی پیرهن تو پیرهن ده
3
مرا صفرای تو سرگشته کرده‌ست
4
ز لطف خود مرا صفراشکن ده
5
اگر عالم به غم خوردن به پای است
6
مده غم را به من با بوالحزن ده
7
خدایا عمر نوح و عمر لقمان
8
و صد چندان بدان خوب ختن ده
9
سهیل روی تو اندر یمن تافت
10
مرا راهی به سوی آن یمن ده