مولوی
غزل شمارهٔ ۳۱۷۴
دیوان شمسغزلیاتشمارهٔ 3,174
1
صد دل و صد جان بدمی دادمی
2
وز جهت دادن جان شادمی
3
ور تن من خاک بدی این نفس
4
جمله گل و عشق و هوش زادمی
5
از جهت کشت غمش آبمی
6
وز جهت خرمن او بادمی
7
گر ندمیدی غم او در دلم
8
چون دگران بی‌دم و فریادمی
9
گر نبدی غیرت شیرین من
10
فخر دو صد خسرو و فرهادمی
11
گر نشکستی دل دربان راز
12
قفل جهان همه بگشادمی
13
ور همدانم نشدی پای گیر
14
همره آن طرفهٔ بغدادمی
15
بس که همه سهو و فراموشیم
16
گر نبدی یاد تو من یادمی
17
بس! که برد سر و پی این زبان
18
حسره که من سوسن آزادمی