غزل شمارهٔ ۵۵

خم زلف تو دام کفر و دین است

که دایم با کمان اندر کمین است

بر آن چشم سیه صد آفرین باد

که در عاشق کشی سحرآفرین است

عجب علمیست علم هیئت عشق

مشو حافظ ز کید زلفش ایمن

که دل برد و کنون دربند دین است