غزل شمارهٔ ۵۷

چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست

گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی

لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست

خال مشکین که بدان عارض گندمگون است

سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل

حافظ از معتقدان است گرامی دارش

زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست